Τα τραγούδια της ζωής μας. Τέτοιο είναι αυτό. Μιά Χατζιδακική μελωδία στο πιάνο του Tigran που χτίζεται πάνω στο μπάσο του Lars Danielsson και το μαγικό παίξιμο των υπόλοιπων μουσικών. Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα.
Όταν το πρωτάκουσα, σκέφτηκα, καλά, καμμία σχέση, δεν πλησιάζει καν τα αισθήματα που ο Χατζιδάκης μου βγάζει. Όσο το ξανακούω, τόσο το εκτιμώ, αλλά με διαφορετική μελαγχολία & νοσταλγία. Ενώ ο Χατδιδάκης είναι Μεσόγειος, εδώ είναι περισσότερο δυτική Ευρώπη: η μελαγχολία δεν είναι τόσο για τα παιδικά χρόνια, όσο για τις γκρίζες υπέροχες πόλεις & χωριά και για τους λόφους με τα πεσμένα φύλλα και για τα σιωπηλά ποτάμια (που έτσι όπως πάμε, δεν ξέρω αν θα τα ξαναδώ)
1 σχόλιο:
Όταν το πρωτάκουσα, σκέφτηκα, καλά, καμμία σχέση, δεν πλησιάζει καν τα αισθήματα που ο Χατζιδάκης μου βγάζει. Όσο το ξανακούω, τόσο το εκτιμώ, αλλά με διαφορετική μελαγχολία & νοσταλγία. Ενώ ο Χατδιδάκης είναι Μεσόγειος, εδώ είναι περισσότερο δυτική Ευρώπη: η μελαγχολία δεν είναι τόσο για τα παιδικά χρόνια, όσο για τις γκρίζες υπέροχες πόλεις & χωριά και για τους λόφους με τα πεσμένα φύλλα και για τα σιωπηλά ποτάμια (που έτσι όπως πάμε, δεν ξέρω αν θα τα ξαναδώ)
Δημοσίευση σχολίου