SUPER SESSION

Είμαστε στα 1968. Ο Mike Bloomfield πρόκειται να αφήσει τους Electric Flag και ο Al Kooper έχει μόλις εγκαταλείψει τους Blood Sweet And Tears μετά το 1ο εκπληκτικό τους άλμπουμ "Child Is Father To The Man". 

Οι δυό τους έχουν ήδη συναντηθεί στο επίσης ιστορικό "Highway 61 Revisited" του Dylan. Καλούν λοιπόν δύο ακόμη μέλη των Electric Flag και έναν session ντράμερ και κλείνουν ένα στούντιο για δυό μέρες.

Η πρώτη μέρα (1η πλευρά του δίσκου) πάει πολύ καλά, ηχογραφούν τρία ωραιότατα originals και δύο διασκευές, η πρώτη του "Stop", ενός R&B κομματιού του Howard Tate, και η δεύτερη του "Man's Temptation" του Curtis Mayfield.

Την δεύτερη μέρα όμως το πράγμα στραβώνει, ο Bloomfield δεν εμφανίζεται πιθανώς για λόγους υγείας και ο Kooper καλεί τον Stephen Stills να τον αντικαταστήσει, ο οποίος επίσης είχε αφήσει τους Buffalo Springfield και εντός λίγων εβδομάδων θα ένωνε τις δυνάμεις του με τους Crosby και Nash.

Στη 2η πλευρά του δίσκου ακούμε λοιπόν τους Kooper και Stills με τους υπόλοιπους μουσικούς να αποδίδουν μεταξύ άλλων μια γρήγορη εκτέλεση του "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" του Dylan και μιά αργόσυρτη του "Season Of The Witch" του Donovan. 

Το συνολικό αποτέλεσμα είναι από αυτά που χαρακτηρίζουν την εποχή τους. Είναι όμως και σαν το παλιό κρασί. Όσο περνούν τα χρόνια και οι δεκαετίες, τόσο πιό μεστό και όμορφο ακούγεται.

Mike Bloomfield, Al Kooper, Steve Stills: "Super Session", 1968, 5/5

Ο ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΟΣ

Στο εκτεταμένο διήγημα του Χάρι Μούλις " Ο προστατευόμενος" που περιλαμβάνεται στην ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του συγγραφέα και κυκλοφόρησε απο τις εκδόσεις Καστανιώτη το 2006, υπάρχει το εξής απόσπασμα (το μεταφέρω στον ενεστώτα για ευκολία): 

"...ένας συγγραφέας κατοικεί πρωτίστως σε μία γλώσσα, οπότε είναι στο έλεος της χώρας που ανήκει σ' αυτή τη γλώσσα".

Αυτό που μου αρέσει σε αυτή τη φράση είναι η ιεράρχηση που υπονοείται. Πρώτα,απόλυτα και ξεκάθαρα έρχεται η γλώσσα. Η χώρα ανήκει στην γλώσσα, όχι το αντίθετο. Χώρα χ ή ψ είναι οι τόποι που μιλιέται η γλώσσα χ ή ψ.

Και ο συγγραφέας κατοικεί στην γλώσσα, τυχαία μόνο στην χώρα λόγω γλώσσας. Ο συλλογισμός του συγγραφέα ενέχει κάτι το ανατρεπτικό, οδηγεί κάπου που νομίζω θα ήθελα να ταξιδέψω.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Και υπάρχουν πολλών ειδών ταξίδια. Υπάρχουν αυτά που πηγαίνεις από τόπο σε τόπο, με τα μάτια ανοιχτά. Σε αυτά ο καλύτερος σύντροφος είναι η μουσική.

Και υπάρχουν αυτά που περιπλανιέσαι με τα μάτια κλειστά. Ίσως κλεισμένος σε κάποιο δωμάτιο. Στη δική σου φυλακή. Παρόλα αυτά ταξιδεύεις. Και η μουσική γίνεται η γεωγραφία.

🌿  art by GC Myers

ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΕΣ JAZZ ΑΣΤΙΚΕΣ ΥΜΝΩΔΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ CHICAGO

Ο Michael Zerang είναι ένας ντράμερ, improviser και συνθέτης απο το Chicago, Ασσυριακής καταγωγής. Στην παρούσα έκδοση του 2015, οδηγεί τους Blue Lights (Mars Williams και Dave Rempis σαξόφωνα, Josh Berman κορνέτα και Kent Kessler κοντραμπάσο) σε ασυνήθιστα μονοπάτια. Ανατολίτικα riffs γεμάτα ηδυπάθεια συμπλέκονται με free jazz αυτοσχεδιασμούς, funk φανφάρες μπερδεύονται με αφηρημένα δυτικοευρωπαικά περάσματα, δημιουργώντας ένα άλμπουμ γεμάτο αρώματα καινούριου και ανεξερεύνητου. Σε ειδικευμένες ιστοσελίδες μιλούν για την παράδοση του Art Blakey, αλλά εμένα μου φέρνει στο νού και παλιότερες δουλειές του Charlie Haden με τη Liberation Music Orchestra.

Σπάνια ένα δύσκολο σύνολο ακούγεται τόσο εύκολα και ευχάριστα.

Michael Zerang & The Blue Lights: "Songs From The Big Book Of Love", 2015, 4.5/5

PIONEER WITH A TRUMPET

Aleksandr Rodchenko, 1930

CLAUDIA LENNEAR, ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Ακουμπάει η βελόνα στο δίσκο και ξεκινάει μια ροκιά που σου φαίνεται γνωστή. Ναι είναι το "It ain't easy" του Αμερικανού songwritter Ron Davies που έχεις ακούσει εκατοντάδες φορές στο Ziggy Stardust. Που έχουν πεί μεταξύ άλλων και οι Three Dog Night και Dave Edmunds. Ύστερα όμως μπαίνει μια βραχνή γυναικεία φωνή και ξαφνικά απογειώνεσαι. Στην κιθάρα είναι ο Ry Cooder. Κάτι συμβαίνει εδώ σκέφτεσαι.

Κάπως έτσι ξεκινάει το "Phew", το μοναδικό LP της Claudia Lennear, του 1973, ένα ανεπανάληπτο soul-rock διαμάντι. Ψάχνεις να βρείς πια είναι αυτή η Lennear τελοσπάντων και ανακαλύπτεις οτι εχει συνεργαστεί και δουλέψει ως βόκαλιστ για τον Stephen Stills, τους Ike & Tina Turner, Joe Cocker, Leon Russell, Al Kooper, Humble Pie, Delaney and Bonnie. Έχει φωτογραφηθεί ημίγυμνη για το Playboy. Και λέγεται ότι (αλήθεια; μύθος;) τα "Brown Sugar" του θεού Jagger και "Lady Grinning Soul" του θεού Bowie αναφέρονται σε αυτήν. Ζαλίστηκα!

Claudia Lennear: "Phew", 1973, 4.5/5

LE MAL DU PAYS ΞΑΝΑ

 

Χρόνια και χρόνια μετά τον Franz Liszt, η ίδια αίσθηση "νοσταλγίας" ξανάρχεται, αυτή τη φορά σε ένα εντελώς διαφορετικό μουσικό πλαίσιο. Μπορεί να μοιάζει εξωπραγματική η σύγκριση, όμως η μουσική αισθητική μου φαίνεται παρόμοια.

Ναι, μιλάω για τους Godspeed You! Black Emperor και τον 5ο δίσκο τους του 2015 με τίτλο "

Asunder, Sweet and Other Distress". Είναι πάλι η νοσταλγία που παίζει πρωτεύοντα ρόλο εδώ και είναι μιά νοσταλγία του απόλυτου, του ανέφικτου. Το 2ο και 3ο κομμάτι του δίσκου είναι απλά γεμίσματα στα αυτιά μου, όμως το 1ο (Peasantry or 'Light! Inside of Light!) και το 4ο και τελευταίο (Piss Crowns Are Trebled), προσεγγίζουν το απόλυτο. Είναι δυό θορυβώδεις συμφωνίες που πάσχουν, συστρέφονται, ανατρέπουν αυτό που θα περίμενες να ακούσεις στη συνέχεια και σε οδηγούν παντού και πουθενά. Πάντα με μια αίσθηση απραγματοποίητου, ηρωικά και πένθιμα μαζί. Ένα σκοτεινό ποτάμι που τρομάζει και συγκινεί.

Godspeed You! Black Emperor : "Asunder, Sweet and Other Distress", Constellation 2015, 4/5

LE MAL DU PAYS

Στο βιβλίο του εξαιρετικού Χαρούκι Μουρακάμι "Ο άχρωμος Τσουκούρου Ταζάκι και τα χρόνια του προσκυνήματος του" (στα ελληνικά απο τις εκδόσεις Ψυχογιός) γίνεται συχνή αναφορά σε ενα κομμάτι του Franz Liszt, το "Le mal du pays".

Le mal du pays σημαίνει νοσταλγία ή όπως λέει και στο βιβλίο "αναίτια θλίψη που πηγάζει απο τη θέα της εξοχής".

Η ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου μου άφησε μια αίσθηση ανολοκλήρωτου, σα να μου έμειναν κάποια κενά που ο συγγραφέας δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να γεμίσει. Αντίθετα με ικανοποίησε η αναφορά στον Liszt, είναι κάτι που δύσκολα συναντά κανείς στον γραπτό λόγο, το να φωτίζει δηλαδή αυτός κάποιο μουσικό "κείμενο".

Συνήθως παρατηρούμε το αντίθετο, τη μουσική να αναδεικνύει τον λόγο, κυρίως τον ποιητικό, βλέπε για παράδειγμα συνθέτες όπως ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις.

Το Le mal du pays είναι το 8ο κομμάτι απο τον πρώτο ή ελβετικό τόμο της συλλογής "Annees de pelerinage" για σόλο πιάνο και ο Μουρακάμι μοιάζει να προτιμά την εκτέλεση του Lazar Berman, παρότι το έργο έχει ηχογραφηθεί και απο ιερά τέρατα όπως ο Arrau και ο Brendel.

Ποιό είναι το συμπέρασμα; Νομίζω οτι θα έπρεπε να ευχαριστήσουμε τον κ.Μουρακάμι για την υπενθύμιση ή την επισήμανση.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ BABE RUTH

 

Αγγλικό συγκρότημα των 70's, λίγο ξεχασμένο στις μέρες μας, που ξεκίνησε αρκετά δυνατά το 1971 για να ακολουθήσει την πεπατημένη πολλών άλλων και να να ξεθωριάσει σταδιακά, δίσκο τον δίσκο.

Ο ήχος τους συνδυάζει στοιχεία progressive με latin και hard rock, όλα σε ελαφρές δόσεις, με μια τάση προς το mainstream και την αναζήτηση σουξέ που μου φέρνει στο νού τους Queen.

Καλύτερη δουλειά τους είναι η πρώτη τους, το "First Base" του 1972 που ξεχωρίζει για τις συνθέσεις του κιθαρίστα τους Alan Sacklock, τα φωνητικά της Jenny Hahn και το εξώφυλλο του Roger Dean (βλέπε Yes). Στον δίσκο περιέχεται η διασκευή του King Kong του Frank Zappa και το καλύτερο κομμάτι τους, το σχετικά δημοφιλές "The Mexican".

Δυστυχώς οι επόμενες δουλειές τους δεν στάθηκαν στο ύψος της πρώτης τους.

Βασική Δισκογραφία:

 

FIRST BASE, 1972, 4/5

AMAR CABALLERO, 1973, 3/5

BABE RUTH, 1975, 3,5/5

STEALIN' HOME, 1975, 3,5/5

KID'S STUFF, 1976, 2,5/5

QUE PASA, 2007

ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

 

Είμαστε παιδιά της Αττικής Γής.

Με θυμάμαι ακόμα έφηβο να κυττάζω κάτι αμπελώνες έξω απο τη Ραφήνα ή τα Σπάτα και να συνειδητοποιώ το δέσιμο μου με αυτή τη γερασμένη γή. Η διαδρομή μεγάλη. Χθές στην Παλιά Φώκαια, στο λιμανάκι, να κυττάμε τα φώτα απέναντι. Κάποτε στο πεζούλι της Ραφήνας ακόμη παιδιά και τα πλοία να ξεκινούν για ταξίδια κάτω από τα πόδια μας. Μετά τις αργόσυρτες ευθείες του Μαραθώνα, πρός τον Σχοινιά. Το Ρούφο και τη Τζατζογερού. Να ξέρεις όλα τα κατατόπια. Και τα δρομάκια που οδήγησαν τελικά στην ενηλικίωση.

Το soundtrack σε αυτές τις διαδρομές ήταν πάντα το ίδιο. Ταξιδιάρικο. Ακόμη και πριν ηχογραφηθούν αυτά τα τραγούδια έπαιζε κάπου στα βάθη του μυαλού μας.

Green On Red. Long Ryders. Rain Parade. Πάντα το ίδιο.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

(ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΦΕΓΓΑΡΙ)

Οι AYE AYE είναι ενα side project των Bardo Pond. Δεν ξέρω αν έχουνε βγάλει κάτι παλιότερα. Όμως η ομώνυμη δουλειά τους της φετινής χρονιάς σκίζει. Psychedelic desert blues με πολύ παραμόρφωση και πολύ φυσαρμόνικα επίσης. Σκοτεινό, λίγο δύστροπο αλλά καθόλου θλιμμένο. Ταιριάζει πολύ στις μεθυσμένες νύχτες του Αύγουστου.

 Δυναμώνουμε την ένταση!

ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

 

Αυτή είναι μια φωτογραφία του αδελφού μου απο την Ανάβυσσο. Έχει μια μελαγχολική ένταση που με ταξιδεύει. Θυμάμαι όταν είμαστε έφηβοι την έκσταση, την ένταση και τη θλίψη που νιώθαμε ταυτόχρονα ακούγοντας κομμάτια σαν το Moonchild του Gallagher ή το Mirage της Siouxsie. Το λέγαμε "δυναμική μελαγχολία" τότε.
Είναι και η άποψη απο ψηλά που βοηθάει στην ενατένιση.

Τα χρόνια πέρασαν αλλά η μελαγχολία έμεινε. Μένει να στρέψουμε τη δύναμη της στον αληθινό στόχο.