Στα 1953, ο δημοσιογράφος Κερτ Ρόμπινς του περιοδικού Τάιμ επισκέπτεται τον Ίγκορ Στραβίνσκυ στο διαμέρισμα του τελευταίου στη Βενετία, για μία συνέντευξη με θέμα τη μουσική δημιουργία.
Σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης ο Στραβίνσκυ είναι αφηρημένος, κυττάζει συνεχώς έξω απο το παράθυρο τα χιονισμένα Απαλάχια και απαντά διστακτικά στον δημοσιογράφο.
Όταν αυτός τον ρωτά τι είναι αυτό που κάνει ένα μουσικό έργο να ξεφεύγει από τα όρια της εποχής του και να ανάγεται σε κλασικό, ο Στραβίνσκυ απαντά με την φράση που έμελλε από τότε να σημαδέψει γενιές μουσικών: Χρειάζεται κβαντικό σθένος για να διπλώσεις τα χρώματα. Αλλιώς δε χωρούνε σε καμμιά συλλαβή. Μόνο έτσι απασφαλίζεται η περόνη απ' τις νότες.

Ο ωκεανός της δυνατότητας είναι πολύ μεγαλύτερος από τη συνήθη μας ξηρά της πραγματικότητας, λέει ο Έρνστ Μπλόχ.
Είναι αυτός ο ωκεανός της δυνατότητας που η ουτοπία κομίζει στην προοπτική του ανθρώπου, συμπληρώνει ο Στέφανος Ροζάνης.
Αυτή είναι η διαμεσολάβηση της ποίησης (=έρωτας + επανάσταση) νομίζω. Γιατί η τέχνη δεν είναι ούτε αίτιο ούτε αποτέλεσμα. Δεν είναι μία σταθερά αλλά μία μεταφορά.


Jean Dubuffet, large black landscape, 1946

Ένα ποίημα του Diego Valeri

{Aspettazione}
L'albero nella bianca aria di marzo
'e un nero segno di volonta chiusa.
Spia la nuvola ferma in mezzo al cielo
alto. Respira fondo, senza moto.
Dentro si ascolta: aspetta.

{Προσδοκία}
Το δέντρο στον λευκό αέρα του μάρτη
είναι ένα μαύρο σημάδι επίμονης θέλησης.
Κατασκοπεύει το ακίνητο σύννεφο στη μέση τ' ουρανού
ψηλά. Αναπνέει βαθιά, χωρίς ρυθμό.
Μέσα ακούγεται: περίμενε. 

(ο πίνακας είναι του Alessandro Tofanelli)