ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΣΚΑΡΑ

Στις αρχές των 90's εμφανίστηκαν στην Σουηδία μιά σειρά από εκπληκτικά συγκροτήματα που είχαν τις ρίζες τους σε μπάντες όπως οι King Crimson. Τα γνωστότερα ίσως ήταν οι Anekdoten, Landberk και Anglagard.

Οι Anekdoten χαρακτηρίζονται από τη χρήση του mellotron, τις RobertFripp-ικές κιθάρες τους και τις σύνθετες, με πολλές εναλλαγές ρυθμών και μελωδιών συνθέσεις τους, που όμως δεν καταλήγουν καθόλου κουραστικές.

Η δισκογραφία τους:

1.Vemod, 1993

2.Nucleus, 1995

3.From Within, 1999

4.Gravity, 2003

5.A Time Of Day, 2007

6.Until All The Ghosts Are Gone, 2015

ενώ υπάρχει και η διπλή συλλογή Chapters του 2009.

Στον φετινό τους δίσκο οι Anekdoten λοιπόν φυσάνε. Μουσικά (όχι ασφαλώς στιχουργικά) μου θυμίζουν πολύ τον Steven Wilson και γενικότερα τον ήχο της Kscope. Μόνο που είναι πολύ καλύτεροι από τον φετινό Steven Wilson. Ηχητικά πλουσιώτατες συνθέσεις που δεν ξεχνούν ποτέ τη μελωδία, ορχηστρικά crescendi που δένουν όμορφα με τα πιό ήσυχα και αργά σημεία, πολύ καλά μπάσα και κρουστά που στηρίζουν την δομή των κομματιών.

Τραγούδια που είναι ταξίδια, σε παίρνουν μαζί τους και χάνεσαι. 

Νομίζω οτι η καρδιά του prog χτυπάει πολύ βόρεια φέτος.

Η επίσημη σελίδα του γκρουπ: http://www.anekdoten.se

Anekdoten: "Until All The Ghosts Are Gone", 2015,   4.5/5

 

 

ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ

 

Κιθάρες, κιθάρες, κιθάρες. Ατέλειωτα σόλο, απαράμιλλη δεξιοτεχνία. Κουαρτέτο από το Τέξας, στον πρώτο του δίσκο, που οι κριτικοί κατατάσσουν στον χώρο του prog - metal. 2 lead κιθαρίστες, ο Tim Henson και ο Scott LePage σε μιά σειρά από κιθαριστικές πιρουέτες. Και ενώ ο ήχος μοιάζει να θέλει να πάει προς τους μεγάλους Djam Karet, τελικά πάει πρός τον Joe Satriani και παρόμοιους ακροβάτες. Και τα τραγούδια; Δυστυχώς ξεχνιούνται αμέσως μετά την ακρόαση.

Polyphia: "Muse", 2015,   3/5

 

ΝΑΥΛΟΝ ΝΤΕΦΙΑ ΚΑΙ ΨΟΦΙΑ ΚΕΦΙΑ

Ακούω τον φετινό δίσκο των Muse με τίτλο "Drones". Δηλαδή χάνω τον χρόνο μου. Το συγκρότημα ξεκίνησε το 1999 με το "Showbiz" που δεν ήταν άσχημο δισκάκι και τώρα έχουν φτάσει στην έβδομη προσπάθεια τους. Στην αρχή της καριέρας τους έπαιζαν σαν εύκολοι Radiohead ενώ όσο περνούν τα χρόνια εξελίσσονται σε ψαγμένους Van Halen. Επίσης θυμίζουν τούς ύστερους U2, δηλαδή κοινωνικοπολιτικά θέματα δοσμένα λίγο απλοικά, μέσα από έναν arena-rock ήχο. Και ενώ οι μελωδίες τους παραμένουν όμορφες και τα φωνητικά υψηλού επιπέδου, όλα αυτά πνίγονται μέσα σε έναν κακόγουστο ηχητικό ορυμαγδό. Τα πάντα εδώ είναι μασίφ. Και αρκετά κίτς. 

Muse: "Drones", 2015,   2/5

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ

Ο Αργεντινός Antonio Berni (1905-1981) υπήρξε ζωγράφος σχετιζόμενος με το κίνημα του nuevo realismo, λατινικού παρακλαδιού του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Ο πίνακας του "La siesta y su sueno" είναι του 1932.

Η φωτογραφία του DS με τίτλο "Το σπίτι στη στροφή του δρόμου, η θάλασσα και το Αττικό φώς, Αίγινα" είναι σύγχρονη, δεκαετίες μετά το ζωγραφικό έργο.

Και όμως τα δύο έργα μοιάζει να ενώνονται μεταξύ τους με μιά ευθεία γραμμή. Υπάρχει μιά υπαρξιακή αγωνία που τα διατρέχει. Δυό σπίτια με σφαλιστά παράθυρα, δεν ξέρεις εάν είναι ακατοίκητα ή όχι. Απέξω κανείς, ερημιά, μόνη στο βάθος η θάλασσα, τέλος και αρχή, πανταχού και πουθενά. Και μία στροφή ή ένας τερματισμός. Στο ζωγραφικό έργο υπάρχουν και επιπλέον σύμβολα που ίσως δεν χρειάζονται στη φωτογραφία.

Η σιωπή που επικρατεί, η "αδειοσύνη", μοιάζει με κραυγή. Τα ερωτήματα διατρέχουν τα χρόνια. Η αγωνία συνεχίζεται, είναι αιώνια.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΛΩΔΙΕΣ

Κυριακή, απόγευμα εκλογών, ο καιρός φθινοπωρινός, και δεν αντέχω ν' ακούω άλλο τους ολιγάρχες. Ξανακούω λοιπόν τους Dukes Of Kent της καλής μας μικρής και ανεξάρτητης Sugarbush Records. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε μεταξύ του 2010 και του 2012 και πιθανώς κυκλοφόρησε τότε (δεν αναγράφεται ημερομηνία). Στο συγκρότημα τραγουδάει και παίζει δεύτερη κιθάρα και μπάσο και ο ιδιοκτήτης της μικρής εταιρίας, ο Markus Holler. Οικογενειακή υπόθεση λοιπόν.

Πρόκειται για εννιά τραγούδια "μπαλλανταδόρικα" που συνδυάζουν την brit pop με την west coast. Ακούω εδώ μνήμες από Crosby, Stills & Nash, Jackson Browne και Byrds μαζί με την τυπική, μουντή εγγλέζικη μελαγχολία που είχαμε συνηθίσει να βρίσκουμε σε εκλεκτικές μπάντες των 80's και 90's.

Αυτό όμως που με ανεβάζει είναι οι μελωδίες. Βυθισμένοι στις έγνοιες της καθημερινότητας, έχουμε ξεχάσει πόσο "ανεβαστικά" μπορεί να είναι μερικά απλά, όμορφα τραγούδια, που δεν διεκδικούν δάφνες πρωτοπορίας αλλά μονάχα λίγα λεπτά από το χρόνο μας.

Αγαπημένα μου κομμάτια εδώ, τα "Blue turns to red" και "Every day brings something new".

Dukes Of Kent: "Welcome To The Oast House", 2012,   4/5

ΝΟΤΕΣ ΣΑΝ ΣΤΑΓΟΝΕΣ

 

Άκουγα σήμερα το πρωί το τρίο του Brad Shepik (Brad Shepik κιθάρα, Scott Colley μπάσο, Tom Rainey ντράμς) από το 2003 με τίτλο "Drip".

Πρόκειται για τον τέταρτο δίσκο του σαν leader και αυτό που ξεχωρίζει με το πρώτο άκουσμα είναι η εξαιρετική του τεχνική και η ποικιλία των συνθέσεων. Ο ήχος του είναι καθαρός, κρυστάλλινος και σε αρκετά σημεία φέρνει στο νού του ακροατή τους μεγάλους "δασκάλους" της jazz κιθάρας, όπως τον Wes Montgomery, τον Grant Green, τον Pat Martino και τον Pat Metheny.

Περισσότερο μου άρεσε το ομώνυμο κομμάτι, ένα αργό ατμοσφαιρικό μπλούζ που σε καθηλώνει.

Το μόνο αρνητικό που θα μπορούσα να πώ είναι πώς μέσα απο την άψογη παραγωγή, τό άρτιο παίξιμο και τις όμορφες συνθέσεις, προκύπτει ένα σύνολο αρκετά mainstream, του λείπει δηλαδή όχι η ψυχή αλλά η αίσθηση της περιπέτειας που μου ταιριάζει στη σημερινή jazz.

Brad Shepik Trio: "Drip", 2003,  4/5

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ ΖΩΗ

Ο Jim Flora (1914-1998) υπήρξε ένας έξοχος Αμερικανός ζωγράφος - εικονογράφος - σκιτσογράφος. Είναι υπεύθυνος γιά τα εξώφυλλα πολλών δίσκων jazz τις δεκαετίες του 40 και του 50 ενώ έχει εικονογραφήσει και πολλά παιδικά βιβλία και εξώφυλλα περιοδικών.

Τα σχέδια του διακρίνονται γιά την παιδικότητα και την ζωντάνια τους και προσωπικά εμένα μου μεταφέρουν μιά αίσθηση "χαράς της ζωής".

Επαφή:  http://www.jimflora.com

ORPHIC MACHINE

Η μουσική του Ben Goldberg είναι παράξενη, είναι δύσκολη. Χρειάζεται προσπάθεια από τη μεριά του ακροατή. Αλλά ποιός δεν πρέπει να προσπαθήσει για να ανέβει ένα βουνό;

Εδώ μιλάμε για jazz αλλά πάλι όχι ακριβώς. Θα το έλεγες και avantgarde. Ή σύγχρονη μουσική. Μόνο που θα ακούσεις ακόμα blues, μουσική cabaret, klezmer, rock, pop. Χωρίς καμμία διάθεση potpourri. Όλα αυτά συνυφασμένα μαζί σ' έναν ήχο ομοiογενή και ταυτόχρονα ευρηματικό, ενιαίο. Επιπλέον υπάρχουν τα φωνητικά της Carla Kihlstedt που "διαβάζει" γραπτά του ποιητή και κριτικού Allen Grossman. Δεν πρόκειται όμως για στίχους αλλά για λέξεις και φράσεις από ένα βιβλίο σχετικά με το γράψιμο και το διάβασμα της ποίησης. Έτσι και η μουσική εδώ, λέξεις και φράσεις από τ' όνειρο είναι.

Εντάξει, αυτός ο δίσκος δεν θα σε διασκεδάσει. Θα σε ψυχαγωγήσει όμως. Αυτός ο δίσκος δεν ακούγεται με παρέα. Θέλει σκοτάδι και μοναξιά αυτός ο δίσκος. Αλλά αξίζει να το προσπαθήσεις.

 

Ben Goldberg: "Orphic Machine", 2015,   5/5

Ο ΔΙΣΚΟΣ ΜΕ ΤΟ GRASSHOPPER

Οι Man είναι συγκρότημα από τη νότια Ουαλία που σύμφωνα με τις σοβαρές ιστοσελίδες συνδυάζουν στον ήχο τους την ψυχεδέλεια της δυτικής ακτής με το progressive rock, το blues-rock και το pub-rock. Δηλαδή με απλά λόγια θα έλεγα εγώ ο αδαής ότι παίζουν κλασικό ρόκ της δεκαετίας του 70. Επίσης είναι το συγκρότημα του κιθαρίστα Deke Leonard αλλά και τα υπόλοιπα κατά καιρούς μέλη του συγκροτήματος νομίζω ότι έπαιξαν ρόλο στην διαμόρφωση του ήχου τους.

Το "Slow Motion" είναι το ένατο άλμπουμ τους, θεωρείται κατώτερο από το αμέσως προηγούμενο "Rhinos, Winos and Lunatics" (λόγια των δισκοκριτικών τώρα) και κυκλοφόρησε με εξώφυλλο του Rick Griffin (του σχεδιαστή πολλών ψυχεδελικών πόστερς και εξώφυλλων δίσκων όπως των πρώτων Grateful Dead).

Είναι ένας καλός δίσκος κλασικού ρόκ που παρουσιάζει όμως ένα σημαντικό προτέρημα. Είναι ο δίσκος που περιέχει το "Grasshopper", δηλαδή ένα από τα καλύτερα τραγούδια του πρώτου μισού των 70's.

Man: "Slow Motion", 1974,   4/5

ΕΛΕΓΕ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

Τα κόκαλά μας είναι κάτι

Πίφερα φλάουτα φλογέρες που ένας

Κακός θεός τα ’φραξε με μεδούλι

Τα ’θαψε κάτω από στρώματα πολλά

Σάρκας και λίπους και είναι

Μια θλίψη τώρα τ’ άκουσμα των ήχων

Που βγαίνουν απ’ τα πλαδαρά κορμιά τους

Μια θλίψη ανυπόφορη όταν ξέρεις

Πως μέσα μας βαθιά υπάρχει τόση

Πνιγμένη μουσική

ΒΟΡΕΙΝΕΣ ΕΛΕΓΕΙΕΣ

Ο Tore Johansen είναι ένας Νορβηγός τρομπετίστας και συνθέτης, με αρκετά πλούσια εμπειρία και εξίσου πλούσια δισκογραφία. Η τελευταία του φετινή δουλειά με τίτλο "Earth Stills" είναι εξαιρετική.

Η μουσική του είναι βαθύτατα ελεγειακή, ταιριάζει απόλυτα με την φθινοπωρινή χαρμολύπη. Ο ήχος του θυμίζει την ECM αλλά είναι λιγότερο αφηρημένος, είναι περισσότερο απτός, γήινος, ζεστός. Μακριά από πρωτοποριακές λύσεις ακολουθεί οικείους δρόμους, εμπνεόμενος από την τέχνη του επίσης Νορβηγού Jannik Abel. Όχι όμως άλλα λόγια, η μουσική εδώ μιλάει καλύτερα.

Tore Johansen: "Earth Stills", 2015,  4/5

ΓΙΑ ΤΟΥΣ CRAVINKEL

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρούλης πόσο αγαπούσα τις άγνωστες μπάντες, αυτές που ήταν άγνωστες στο ευρύ κοινό. Θεωρούσα πως οτιδήποτε σπάνιο ήταν απαραίτητα και ποιοτικό. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πόσο άδικο είχα. 

Η εμπορική μουσική δεν είναι οπωσδήποτε κακή (αν και συνήθως είναι) και τα μικρά ανεξάρτητα συγκροτήματα δεν είναι οπωσδήποτε καλά (αν και συνήθως είναι). Έχω βάλει πιά μυαλό.

Τα λέω αυτά γιατί οι Cravinkel είναι μιά ψιλοάγνωστη progressive μπάντα των αρχών της δεκαετίας του '70 από την Γερμανία. Αυτό δεν σημαίνει οτι είναι καταπληκτικοί όπως τα περισσότερα γερμανικά συγκροτήματα της εποχής, είναι απλά συμπαθητικοί.

  

Κυκλοφόρησαν 2 δίσκους με αγγλικό στίχο και προφανώς πήραν το όνομα τους απο τον κιθαρίστα τους Gert Krawinkel (με w αντί v).

Το πρώτο άλμπουμ βγήκε το 1970 με τίτλο το όνομα τους και περιείχε συνθέσεις μικρής διάρκειας άλλοτε αργές με στοιχεία country και folk και άλλοτε πιό γρήγορες και με πιό βαρύ ήχο. Τα τραγόύδια τους ακούγονται ευχάριστα χωρίς να είναι ιδιαίτερα εμπνευσμένα και επίσης δεν έχουν καμμία σχέση με το kraut rock που έβγαζε τότε αριστουργήματα.

Το δεύτερο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά με τίτλο "Garden Of Loneliness". Εδώ περιέχονται μόνο 3 μεγάλης διάρκειας κομμάτια, τα 2 πρώτα δεκάλεπτα και το τρίτο εικοσάλεπτο, με τον χαρακτηριστικό τίτλο  "Stoned". Ο ήχος εδώ γίνεται πιό progressive με αρκετά ψυχεδελικά στοιχεία (και το απαραίτητο για την εποχή σόλο στα ντράμς) αλλά λείπει πάλι ο χαρακτήρας, η ξεχωριστή έμπνευση, αυτό το κάτι που θα απογειώσει το άκουσμα. Καθόλου κακό αλλά ούτε κάτι ιδιαίτερο που θα σε συνεπάρει.

Cravinkel: "Cravinkel", 1970,  3/5

Cravinkel: "Garden Of Loneliness", 1971,  3.5/5

ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΔΡΑΧΜΗΣ ΤΑ ΓΙΑΣΕΜΙΑ

Οι Helen είναι το γκρούπ της Liz Harris από τους Grouper, μαζί με τους Jef Bindeman και Scott Simmons.

Γενικά έχουν πάρει γερές κριτικές από διάφορα site όπως το Spin αλλά αυτό δεν ξέρω πόση σημασία έχει. Ο ήχος τους είναι ένα μίγμα dream pop και θορύβου τύπου αρχικών Jesus And Mary Chain (τους οποίους ποτέ δεν πολυαγάπησα) και My Bloody Valentine (τους οποίους πολύ αγάπησα). Τα φωνητικά είναι αρκετά πίσω απο την παραμόρφωση και επίσης αρκετά επίπεδα. Ουσιαστικά έχουμε κοινότυπες ποπ μελωδίες που κρύβονται πίσω απο τον θόρυβο. Λυπάμαι, με το ζόρι πρωτοπορία δεν γίνεται. Λείπει το γκαραζιέρικο πάθος εάν αυτό θέλανε να πετύχουν, λείπει η θορυβώδης ψυχή μεγάλων γκρούπ όπως οι Sonic Youth. Μένουν μόνο ποπ τραγουδάκια πασπαλισμένα με στουντιακό θόρυβο χωρίς ουσία.

Helen: "The Original Faces", 2015, 2/5 

ΤΙ ΑΡΑΓΕ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ

 

Είναι δρόμοι που έχεις χιλιοπερπατήσει, σοκάκια που γνωρίζαν τα παπούτσια σου, τοίχοι γερασμένων κτιρίων που είχαν ακουμπήσει οι αγωνίες σου, όχι λίγες φορές. Όμως τα χρόνια σ' έφεραν αλλού, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Είσαι τώρα μεγαλύτερος, νομίζεις ο ίδιος μα και τόσο διαφορετικός.

Τι άραγε έχει συμβεί στα βήματα σου, αυτά που άφησες εκεί, πίσω σου; Έχουν κρατήσει οι δρόμοι την ανάμνηση των βημάτων σου; Κρατάει ο τόπος την ανάμνηση της νιότης ή συνεργάζεται με τον χρόνο για να προδώσει στην λήθη αυτό που ήσουν κάποτε;

 

ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΠΟΙΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΑ

επειδή κάποια φθινόπωρα μου είναι πιά χθεσινόπωρα

(unknown)

SORRY Mr. WILSON

Ακούω για πολλοστή φορά τον φετινό 4ο σόλο δίσκο του αγαπημένου μου Steven Wilson. Και έχω πρόβλημα.
Ο δίσκος είναι concept και παίρνει ως αφορμή την τραγική ιστορία του θανάτου της 38χρονης Joyce Carol Vincent, της οποίας το σώμα βρέθηκε στο διαμέρισμα της στο Λονδίνο 3 χρόνια μετά και ενώ κανείς δεν φαίνεται να την είχε αναζητήσει όλο αυτό το διάστημα. Ο Wilson εμπνεόμενος απο το γεγονός μιλάει εδώ για την κοινωνική αποξένωση, την μοναξιά, την αστική απομόνωση.
Δεν είναι συχνό η ποπ μουσική να θέτει τέτοιους αφηγηματικούς στόχους και η προσπάθεια του Wilson είναι σίγουρα αξιέπαινη.
Το θέμα μου είναι αλλού, στην μουσική επένδυση αυτού του στόχου. Μουσικά ο Wilson χρησιμοποιεί ενα μίγμα ποπ, κλασικού ρόκ και prog, hard rock και ηλεκτρονικής μουσικής, όπου ως συνήθως ξεχωρίζουν οι κιθάρες.
Όμως οι μελωδίες του ακούγονται αρκετά απλοικές, οι εναλλαγές απο αργά σε γρήγορα tempi είναι κοινότυπες, τα κρουστά ξενίζουν με τον συνθετικό και επίπεδο ήχο τους. Επιπλέον συναντάς συχνά κάποια συνθετικά ξεσπάσματα που αποδίδονται απο τις κιθάρες με τρόπο εντελώς προβλέψιμο.
Να μην παρεξηγηθώ, σε σχέση με τη σαβούρα που κυκλοφορεί, ο δίσκος είναι πολύ καλός, απλά περίμενα πολύ περισσότερα απο τον Wilson μετά το "The Raven That Refused To Sing".
Καλύτερο τραγούδι του δίσκου κατά την γνώμη μου, είναι το "Routine".

Steven Wilson: "Hand. Cannot. Erase.",  2015,  3.5/5