ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

 

Οι Circuit Des Yeux είναι το προσωπικό μουσικό όχημα της Haley Fohr, νεαρής Αμερικανίδας μουσικού που εδώ βρίσκεται στον προτελευταίο δίσκο της, του 2013, με τίτλο "Overdue".

Την ανακάλυψα τυχαία περιδιαβαίνοντας κάτι σκονισμένα διαδικτυακά μονοπάτια και έμεινα έκθαμβος. Είναι από τις φορές που ανύποπτος έρχεσαι αντιμέτωπος με τη Μεγάλη Μουσική και τα χάνεις. Είναι πραγματικά εντυπωσιακός ο όγκος των συναισθημάτων που μεταδίδει αυτό το κορίτσι. Τραγουδώντας με φωνή βαρύτονου αργές γοτθικές μπαλάντες που κατά καιρούς διασπά ένας post punk θόρυβος, κυριολεκτικά σε καθηλώνει. Τρυφερότητα και πόνος, μιά θυμωμένη έκσταση.

Podcast Hosting - Embed Audio Files - Circuit Des Yeux - lithonia

ΜΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ

 

που λέει, ναί ρε, ακόμη ονειρευόμαστε

Share Music - Podcast Hosting - La Ira de Dios - A 3000 Año...

Beatus Ille

 

Πρός το τέλος της εποχής του Φρανκισμού στην Ισπανία, η ζωή ενός ξεχασμένου ποιητή προσελκύει το ενδιαφέρον ενός φοιτητή που εμπλέκεται σε μία έρευνα με φιλολογικές και αστυνομικές προεκτάσεις. Η όλη ιστορία διαπλέκεται με το ερωτικό πάθος των πρωταγωνιστών. Όμως ποιός είναι ο πρωταγωνιστής εδώ;

Δεν έχει καμία σημασία αν μιά ιστορία είναι αληθινή ή ψεύτικη, αρκεί να ξέρει κανείς να τη διηγείται, λέει ο συγγραφέας. Και εδώ το πρόσωπο του αφηγητή της ιστορίας αλλάζει συνεχώς ακόμη και μέσα στην ίδια παράγραφο με αποτέλεσμα να μας μεταφέρεται μιά ρευστή πραγματικότητα, μια δυνητικότητα. Με τον τρόπο αυτό η αφήγηση αποκτά μιά ποιητική χροιά που αγκαλιάζει τον αναγνώστη.

Όλα γυρίζουν πίσω και μπρός, οι απόηχοι μπλέκονται στα πόδια των ήχων. Παρότι " δεν διαρκεί η μνήμη, διαρκούν μόνο τα πράγματα που πάντοτε ανήκαν στο πεδίο της λήθης" , παρότι μας το επισημαίνει ο συγγραφέας, εντυπωσιάζει η αγωνία της μνήμης να ξαναστήσει στα πόδια της μιάν ακολουθία γεγονότων, για την οποία λαμβάνουμε σταδιακά γνώση, με αυξανόμενη ένταση.

Ένα βιβλίο γιά αναγνώστες που, όπως ένας εκ των πρωταγωνιστών, "η αναμονή είναι ίσως γι' αυτούς ο μοναδικός τρόπος να συλλάβουν την ουσία του χρόνου".

Beatus Ille αυτός που θα βρεί και θα διαβάσει αυτό το εκπληκτικό βιβλίο διότι δυστυχώς είναι εξαντλημένο.

Προτεινόμενη ακρόαση κατά την ανάγνωση: τα "Ascenseur pour l'echafaud" και "Music from siesta" του Miles Davis.

Broken Fingers

Είδα χθές βράδυ live στο Metropolis τους Broken Fingers και τους ευχαριστώ γιά την πολύ όμορφη βραδιά που μου χάρισαν. Οι Broken Fingers είναι ένα ελληνικό jazz συγκρότημα που πατώντας γερά πάνω στην κλασική jazz, δείχνει τη διάθεση να ξεφύγει μπροστά ψάχνοντας νέους δρόμους. Και αυτό είναι συναρπαστικό για τον ακροατή. Ήταν όμως και η όλη ατμόσφαιρα. Έξω βροχή και κρύο και μέσα ζεστασιά και όμορφη τζάζ, κάτι σαν το Round Midnight του Tavernier.

ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΑΚΙΑ (Ώρα για κακίες)

 

REO Speedwagon: "Life as we know it", 1987

Adult Oriented Music το λένε αλλά δεν ξέρω πολλούς ενήλικες που θα το άντεχαν αυτό εώς το τέλος.

2.5/5

 

Queen:"Queen", 1973

Από τα βασίλεια του κίτς στο πλατώ μας. Συγκρότημα με μεγάλες δυνατότητες που ξεπουλήθηκε άμεσα και άγαρμπα στους νόμους της αγοράς. Κρίμα.

2.5/5

 

Cyril Neville: "Brand new blues", 2009

Μέινστριμ blues-rock (with a touch of soul). Ακούγεται ευχάριστα αλλά ούτε μιά στιγμή δεν απογειώνεται.

3/5

 

DJ Shadow: "Endtroducing", 1996

Δίσκος που υμνήθηκε στην εποχή του από τους κριτικούς ως πρωτοποριακός. Αυτή τη μόδα με τους ντι-τζέι ποτέ δεν την κατάλαβα. Ένας συνδυασμός ελεκτρόνικα με χιπ χοπ και δηθενιές τύπου τζάζ, φάσιον κλπ κλπ. Εμένα μου φαίνεται εντελώς ανούσιο. Εκτός κι αν έχεις πολλά πιάτα για πλύσιμο οπότε καλό είναι για συντροφιά.

2/5

 

Faith No More: "Album of the year", 1997

Άλλη μόδα της εποχής πάλι αυτή, οι χάρντ ροκ κιθάρες μαζί με ραπ φωνητικά. Επίσης θεωρήθηκε σημαντικό στην εποχή του. Δυστυχώς δεν κάνει ούτε για ηχητικό χαλί.

2/5

 

New Navy: "Lakeside", 2015

Καινούριο αυτό. Αυτά τα παιδιά πρέπει να άκουγαν πολύ Duran Duran στην εφηβεία τους και την πατήσανε. Ασήμαντη synth pop. Ωραίο το εξώφυλλο όμως.

2/5

 

Freddie Hubbard: "Splash", 1981

Σαλονάτη jazz funk με στοιχεία disco. Καλοπαιγμένη και κατάλληλη για χώλ ξενοδοχείων. 

2.5/5

 

Steve Gunn & Black Twig Pickers: "Seasonal hire", 2015

Progressive bluegrass (τι είπα ο άνθρωπος!!) από έναν καλό μουσικό. Εγώ δεν φταίω σε τίποτα.

2.5/5

 

ADC Band: "Talk that stuff", 1979

Disco.

1.5/5

ΕΝΤΑΣΗ

Το "Τρίτο Ράιχ" το ντεμπούτο του Μπολάνιο στη φόρμα του μεγάλου μυθιστορήματος, συγγραφική στροφή που έγινε για βιοποριστικούς λόγους, διαβάζω οτι γράφτηκε το 1989 αλλά εκδόθηκε μονάχα το 2010, μετά τον θάνατο του συγγραφέα.

Στο βιβλίο επικρατεί μιά συνεχής υποβόσκουσα ένταση, μία περίπου καφκική ατμόσφαιρα. Ο πρωταγωνιστής,  Γερμανός σε διακοπές με την φίλη του σε κάποιο θέρετρο,  παίζει ένα επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικής με αντίπαλο έναν παραμορφωμένο πληβείο άγνωστης καταγωγής. Παράλληλα γνωρίζει ένα άλλο ζευγάρι Γερμανών και μερικούς περίεργους ντόπιους και έλκεται ερωτικά από την μεγαλύτερη του σε ηλικία ξενοδόχο, σχέση που ολοένα εντείνεται χωρίς ποτέ να ολοκληρωθεί.

Παρότι δεν θυμάμαι να γίνεται άμεση αναφορά στη μουσική, το ανάγνωσμα αποπνέει μια ιδιαίτερη μουσικότητα.

Μου φέρνει έντονα στο νού το Μπολερό του Ραβέλ παρότι εδώ δεν υπάρχει ποτέ κορύφωση. Επίσης διαβάζεται καλά με ταυτόχρονη ακρόαση πολλών post rock συγκροτημάτων.

Τα μεγάλα βιβλία σου αφήνουν πάντα ερωτήματα. Ποιά είναι τα σύνορα μεταξύ παιχνιδιού και πραγματικότητας; Πόσο μπορεί ο φόβος να εισχωρήσει στη ζωή μας; Πώς θα αντιμετωπίσουμε το κακό όταν δεν ξέρουμε ποιό ακριβώς είναι το κακό;

ΣΚΟΝΗ ΚΑΙ ΑΝΗΣΥΧΙΑ

Οι Caspian, συγκρότημα απο τη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ, βρίσκονται εδώ στον 4ο δίσκο τους.

Δισκογραφία:

1.The Four Trees (2007)

2.Tertia (2009)

3.Waking Season (2012)

4.Dust and Disquiet (2015)

Ο ήχος τους ανήκει στην σχολή του post-rock και εδώ βρίσκονται σε πλήρη ωριμότητα. Μου αρέσει η ποικιλία που παρουσιάζουν οι συνθέσεις τους και το γεγονός πως δεν έχουν καθόλου γεμίσματα για να βγεί η διάρκεια. Όλα έχουν κάτι να πούνε. Υπάρχει συνεχής εναλλαγή αργών και γρήγορων περασμάτων και όλο το άκουσμα μου αφήνει μιά αίσθηση πλούσιας συναισθηματικότητας. Τίποτα το συνταρακτικό ή το καινοτόμο αλλά τι σημασία έχει, μου αρκεί αυτή η αίσθηση πλήρωσης που μου αφήνει. Ακούγεται καλύτερα νύχτα, με συγκέντρωση.

Caspian: "Dust and Disquiet", 2015,   4/5

ΜΟΥΣΕΙΟ ΗΧΩΝ

 

Το "Blossom Bells" είναι το δεύτερο σόλο άλμπουμ του περκασσιονίστα Erland Dahlen. Ο συγκεκριμένος μουσικός, σύμφωνα με το δελτίο τύπου της δισκογραφικής του εταιρίας, έχει συμμετάσχει σε τουλάχιστον 160 ηχογραφήσεις από τα μέσα των 90's και μετά ενώ τα τελευταία χρόνια ήταν ενεργό μέλος της μπάντας του Nils Petter Molvaer.

Στο άλμπουμ αυτό παίζει μιά πλειάδα κρουστών και όχι μόνο, οργάνων, εντελώς μόνος του. Αντίθετα στην παραγωγή του δίσκου είχε την βοήθεια τριών συνεργατών. Λίγο περίεργο αυτό. Ακόμα πιό περίεργο το γεγονός ότι χρησιμοποιεί όργανα τωρινά, αντίκες που αγοράζει από το eBay καθώς και άλλα ειδικά κατασκευασμένα για αυτόν.

Τη μουσική τώρα δεν θα την έλεγες jazz. Ίσως σύγχρονη; Ίσως avantgarde; Αυτό που έχει σημασία είναι ότι αυτές οι παράξενες "συνθέσεις" αποπνέουν μιά κάποια μουσικότητα, μιά αίσθηση περιπέτειας που μου αρέσει. Αλλά βέβαια εώς εκεί, δεν είναι ο δίσκος που θα έπαιρνα μαζί μου στο έρημο νησί.

Erland Dahlen: "Blossom Bells", 2015,   3.5/5

έτσι για να πάνε κάτω τα φαρμάκια...