ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΑΚΙΑ (Ώρα για κακίες)

 

REO Speedwagon: "Life as we know it", 1987

Adult Oriented Music το λένε αλλά δεν ξέρω πολλούς ενήλικες που θα το άντεχαν αυτό εώς το τέλος.

2.5/5

 

Queen:"Queen", 1973

Από τα βασίλεια του κίτς στο πλατώ μας. Συγκρότημα με μεγάλες δυνατότητες που ξεπουλήθηκε άμεσα και άγαρμπα στους νόμους της αγοράς. Κρίμα.

2.5/5

 

Cyril Neville: "Brand new blues", 2009

Μέινστριμ blues-rock (with a touch of soul). Ακούγεται ευχάριστα αλλά ούτε μιά στιγμή δεν απογειώνεται.

3/5

 

DJ Shadow: "Endtroducing", 1996

Δίσκος που υμνήθηκε στην εποχή του από τους κριτικούς ως πρωτοποριακός. Αυτή τη μόδα με τους ντι-τζέι ποτέ δεν την κατάλαβα. Ένας συνδυασμός ελεκτρόνικα με χιπ χοπ και δηθενιές τύπου τζάζ, φάσιον κλπ κλπ. Εμένα μου φαίνεται εντελώς ανούσιο. Εκτός κι αν έχεις πολλά πιάτα για πλύσιμο οπότε καλό είναι για συντροφιά.

2/5

 

Faith No More: "Album of the year", 1997

Άλλη μόδα της εποχής πάλι αυτή, οι χάρντ ροκ κιθάρες μαζί με ραπ φωνητικά. Επίσης θεωρήθηκε σημαντικό στην εποχή του. Δυστυχώς δεν κάνει ούτε για ηχητικό χαλί.

2/5

 

New Navy: "Lakeside", 2015

Καινούριο αυτό. Αυτά τα παιδιά πρέπει να άκουγαν πολύ Duran Duran στην εφηβεία τους και την πατήσανε. Ασήμαντη synth pop. Ωραίο το εξώφυλλο όμως.

2/5

 

Freddie Hubbard: "Splash", 1981

Σαλονάτη jazz funk με στοιχεία disco. Καλοπαιγμένη και κατάλληλη για χώλ ξενοδοχείων. 

2.5/5

 

Steve Gunn & Black Twig Pickers: "Seasonal hire", 2015

Progressive bluegrass (τι είπα ο άνθρωπος!!) από έναν καλό μουσικό. Εγώ δεν φταίω σε τίποτα.

2.5/5

 

ADC Band: "Talk that stuff", 1979

Disco.

1.5/5