BEST OF THE BEST. THE BEST ALBUMS OF 2015.

1.MY SLEEPING KARMA	MOKSHA
2.ANEKDOTEN	UNTIL ALL THE GHOSTS ARE GONE
3.GAZPACHO	MOLOK
4.AGUSA	TVA
5.ANNA VON HAUSSWOLFF	THE MIRACULOUS
6.RIVERSIDE	LOVE, FEAR AND THE TIME MACHINE
7.TIM BOWNESS	STUPID THINGS THAT MEAN THE WORLD
8.BEN GOLDBERG	ORPHIC MACHINE
9.CIRCUIT DES YEUX	IN PLAIN SPEECH
10.GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR	ASUNDER, SWEET & OTHER DISTRESS
11.NAD SYLVAN	COURTING THE WIDOW
12.STEVEN WILSON	HAND. CANNOT. ERASE.
13.AYE AYE	AYE AYE
14.MICHAEL ZERANG & THE BLUE LIGHTS	SONGS FROM THE BIG BOOK OF LOVE
15.ALMEIDA, DUYNHOVEN, KLEIN	VIBRATE IN SYMPATHY
16.WILLIE NILE	IF I WAS A RIVER
17.KOVACS	SHADES OF BLACK
18.PURUSHA	COSMIC FRICTION
19.ABRAHMA	REFLECTIONS IN THE BOWELS OF A BIRD
20.ANDY SHEPPARD QUARTET	SURROUNDED BY SEA

PLEDGING MY LOVE

 

Χριστούγεννα και από τα ηχεία ξεπηδούν ήχοι απίστευτοι. Η διάθεση περίεργη, ρετρό, αναπολήσεις μιάς εποχής που δεν είχες ακόμη γεννηθείς. Σε άλλη φάση θα το κορόιδευες αυτό, τώρα κάτι σε φέρνει κοντά του. Περίεργο πόσο διαχρονικό είναι το μελό όταν οι ροκεντρολιές του δίσκου ακούγονται πιά τόσο ξεφτισμένες.

Music File Hosting - Listen Audio Files - Vince Taylor - Pledging my l...

2015, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

 

 Τέλος χρονιάς, εποχή απολογισμών. Αυτά είναι τα δέκα λογοτεχνικά βιβλία που με άγγιξαν περισσότερο τη χρονιά που τελειώνει. Περιλαμβάνονται φυσικά παλιές και νέες εκδόσεις. Εδώ ο κόσμος καίγεται θα μου πεί κάποιος, εσύ ασχολείσαι με βιβλία; Όμως η λογοτεχνία είναι η πατρίδα μας, εμάς των "προβάτων" του Χάινριχ Μπέλ, είναι η άμυνα μας. "Μάθαμε περισσότερα για τη ζωή από ένα τραγούδι παρά τόσα χρόνια στο σχολείο" έλεγε ο μάστρο-Springsteen. Και από ένα βιβλίο θα προσέθετα εγώ.
Αυτή είναι η λίστα:

 -LASZLO KRASZNAHORKAI > ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ
-ΤΖΟΝ ΜΠΑΡΘ > ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΣΕΒΑΧ ΤΟΥ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ
-ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ > ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΕΖΑ
-ALESSANDRO BARICCO > ΧΙΛΛΙΑΕΝΝΙΑΚΟΣΙΑ
-ΑΝΤΟΝΙΟ ΜΟΥΝΙΟΘ ΜΟΛΙΝΑ > BEATUS ILLE
-ROBERTO BOLANO > ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΡΑΙΧ
-ΧΑΡΙ ΜΟΥΛΙΣ > Ο ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΟΣ
-ΧΑΡΟΥΚΙ ΜΟΥΡΑΚΑΜΙ > Ο ΑΧΡΩΜΟΣ ΤΣΟΥΚΟΥΡΟΥ ΤΑΖΑΚΙ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ
-NATHANIEL HAWTHORNE > ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΑ ΕΦΤΑ ΑΕΤΩΜΑΤΑ
-Η.Χ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ > ΘΕΡΜΑ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΛΟΥΤΡΑ

DISCOVERY

 

Μέσα στην κατήφεια, στην φτήνια και στην ομοιομορφία, αυτή η πιτσιρίκα σε τρελαίνει. Ανεξάρτητο ρόκ με εκκλησιαστικό αρμόνιο; Μου φέρνει λίγο σε Nico, λίγο σε This Mortal Coil, αλλά πιό πολύ μου φέρνει σε καθαρή μαγεία. Από τον φετινό δίσκο της "The Miraculous". Πάμε ξανά στα όνειρα.

Download Music - Play Audio - Anna von Hausswolff - Discov...

MESSENGER

 

1971. 

- Norman Barrett / lead guitar & lead vocals
- Barry Davenport: drums & percussion
- J.D Hugues / flute, keyboards, saxophone, vocals
- Les Williams / bass & backing vocals.

Hard progressive rock with an attitude. Άγρια κιθαριστικά περάσματα ανάμεσα σε πλήκτρα και μελωδίες από φλάουτο. Και φωνητικά που στην αρχή ξενίζουν αλλά μετά σε παρασύρουν στον κόσμο τους. Ένα μουσικό κοντράστ από το παρελθόν που ακόμα συγκινεί.

Upload Music Files - Embed Audio - Gravy Train - Messenger

ΑΠΟΨΕ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΖΟΥΜΕ

 

2015. Goncalo Almeida: double bass, Martin van Duynhoven: drums, Tobias Klein: alto sax, bass clarinet, contrabass clarinet. Ακουστικοί αυτοσχεδιασμοί αλλά όχι μόνο. Στοιχεία μουσικής δωματίου, ευρωπαικής τζάζ μα κυρίως μιά αίσθηση περιπέτειας. Αυτό δηλαδή που ζητάω στη σύγχρονη μουσική. Αντιγράφω από την παρουσίαση της εταιρίας τους (http://cleanfeed-records.com/):

...That’s what you’ll find here: dreamy music with a sense of gravity. The best kind…

Music Hosting - Embed Audio - Almeida, Duynhoven, Klein - ...

LIBERETTO

 

Τα τραγούδια της ζωής μας. Τέτοιο είναι αυτό. Μιά Χατζιδακική μελωδία στο πιάνο του Tigran που χτίζεται πάνω στο μπάσο του Lars Danielsson και το μαγικό παίξιμο των υπόλοιπων μουσικών. Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα.

Music Hosting - Download Audio - Lars Danielsson - Liberetto

 ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΚΙΘΑΡΕΣ

Ο Michael Katon είναι ένας όχι πολύ γνωστός στην πατρίδα του Αμερικανός κιθαρίστας, singer/songwriter και παραγωγός. Είναι ίσως λίγο γνωστότερος στην Ευρώπη, λόγω του ότι μερικοί δίσκοι του έχουν κυκλοφορήσει από ευρωπαικές εταιρίες.

Η μουσική του είναι απλή δομικά, πατάει γερά στα μπλούζ και έχει υπέροχες κιθάρες. Τίποτα καινούριο αλλά η φλόγα που καίει στα αυλάκια των δίσκων του ζεσταίνει τώρα τον χειμώνα. Εδώ το πρώτο κομμάτι από τον ομώνυμο δίσκο του, του 2012.

Embed Music Files - Podcast Hosting - Michael Katon - Hard On! (Th...

ΧΟΡΟΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ

 

Μετά την πολυμουσική των Ut Gret, οι Zanussi Five μοιάζουν πιο μονοχρωματικοί αλλά νομίζω και πιό ουσιαστικοί. Τρία σαξόφωνα, μπάσο και ντράμς σε συνθέσεις του μπασίστα τους Per Zanussi.

Μουσική που συχνά μου θυμίζει ταινίες θρίλερ όπου ο ύποπτος πλησιάζει το ανύποπτο θύμα και η ένταση κορυφώνεται. Αλλού συναντάς φάνκι ρυθμούς ή νυχτερινά free jazz ηχοτοπία. Το όλο παιγμένο με το δόσιμο μιάς ρόκ μπάντας.

Kjetil Møster, Eirik Hegdal and Jørgen Mathisen

Kjetil Møster, Eirik Hegdal and Jørgen Mathisen

Upload Music Files - Podcast Hosting - ZANUSSI FIVE - 07 - Ghost Da...

ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Στα παιχνίδια κυριαρχίας των ισχυρών, εμείς που είμαστε πάντοτε τα θύματα, ή αλλιώς με την μεριά των θυμάτων, με ένα μόνο μπορούμε να απαντήσουμε. Με τη ζωή. Με το σεβασμό στη ζωή. Με την αγάπη για τη ζωή. Αυτός είναι ο χειρότερος εχθρός τους. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος τους. Ότι ενάντια στα συμφέροντα τους, ενάντια στις αγορές τους, στα κράτη τους και στις θρησκείες τους, θα επικρατήσει στο τέλος η ανθρώπινη ζωή.

 (στην φωτογραφία έργο του Costa Vila)

ADVENTURES IN PROGLAND

 

Αυτός είναι ο τρίτος στούντιο δίσκος (2011) των Αμερικανών Ut Gret και εδώ συμβαίνει ένας μικρός χαμός. Μουσικά όργανα που ακούγονται: κιθάρα, μπάσο, κρουστά, βιόλα, σιτάρ, μπουζούκι, τρομπέτα, τσέλλο, κλαρινέττο, μέλλοτρον και ίσως και άλλα που δεν συγκράτησα. Μουσικό είδος....ethnic-RIO-prog-jazz ή κάπως έτσι. Σίγουρα κάτι γίνεται σε αυτά τα αυλάκια μα θέλει πολλά ακούσματα για να πλησιάσεις το σύμπαν των Ut Gret.

Music Hosting - Audio Hosting - UT GRET - 10 - Sword of Damo...

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ

ΑΥΤΟΣ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ

Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Πανοπτικόν (αυτού με τον αγαπησιάρικο υπότιτλο: τετράδιο ολικής αντιπαράθεσης), είναι αφιερώμένο στον Γεράσιμο Λυκιαρδόπουλο. Ποιητής, δοκιμιογράφος, εκδότης, πολιτικός αναλυτής και δεν ξέρω τι άλλο. Ξέρω όμως οτι δικά του είναι μερικά από τα λίγα κείμενα που με έχουν πραγματικά ταρακουνήσει στη διάρκεια των χρόνων.

Η ΑΠΛΑ ΤΗΣ ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ

Ο γνωστός κύριος Willie Nile μας προσέφερε φέτος αυτό το διαμαντάκι. Λιτές ενορχηστρώσεις ή μόνο πιάνο και φωνή. Μιά φωνή γερασμένη όμορφα, αισθαντική, όπως του παλιού φίλου που σου ψιθυρίζει φάσεις που εσύ δεν ήσουνα. Έχει μιά άπλα αυτή η απλότητα. Σε κάνει να νοιώθεις όμορφα.

Download Music - Listen Audio - Willie Nile - 01 - If I Was ...

TVA ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ

 

Έχουν περάσει σίγουρα πολλά χρόνια από τότε που ο Dylan έβαλε την folk στην μπρίζα, αυτός αλλά και άλλοι λιγότερο γνωστοί τραγουδιάρηδες της εποχής εκείνης όπως ο Richard Farina κλπ. Έκτοτε υβρίδια της folk έχουν ξεπεταχτεί παντού. Έχουμε και λέμε: Psychedelic folk, Progressive folk, Acid folk, Folk metal, Gothic folk....Τελειωμό δεν έχει.

Τί είναι τότε αυτό που με συγκινεί ιδιαίτερα στο νέο δίσκο των Agusa με τίτλο "Tva"; Τι μου αρέσει στο δικό τους μάγμα psychedelic-progressive-kraut-folk-rock; Πραγματικά δεν είμαι σίγουρος. Αρχικά μου αρέσει πολύ το εξώφυλλο. Ύστερα μου αρέσει το γεγονός ότι αποτελείται από δύο μόνο κομμάτια, ένα για κάθε όψη του βινυλίου, που με φέρνει πίσω στα χρόνια της εφηβείας, τότε που ακούγαμε με θρησκευτική προσήλωση τα υπέροχα μακρινάρια των Pink Floyd τύπου Echoes. Όμως ασφαλώς το σημαντικότερο εδώ είναι ο ήχος τους. Ο οποίος είναι ταυτόχρονα και καλά δουλεμένος και ερασιτεχνικός, λείπει δηλαδή το ψευτογυάλισμα του marketing. 

Έπειτα δεν πρόκειται για ψυχεδέλεια με φόλκ στοιχεία ή αντίθετα φόλκ με ψυχεδελικά περάσματα ή ότι άλλο. Ο ήχος τους είναι Agusa, αυτό μόνο. Ίσως επειδή είναι ώριμοι μουσικοί, ίσως για άλλους λόγους που δεν γνωρίζω έχουν κατακτήσει τον ήχο τους ήδη από την δεύτερη δουλειά τους, γεγονός αρκετά σπάνιο. Και όχι οτι ο πρώτος δίσκος τους είναι τίποτα της σειράς, κάθε άλλο, πρόκειται επίσης για δισκάρα.

Τα κομμάτια του δίσκου μπορούν να ακουστούν στην σελίδα τους στο bandcamp: 

https://agusaband.bandcamp.com/album/tv

Αλλά φυσικά χρειάζεται το βινύλιο για να καλυφθούν όλες οι αισθήσεις. Ξέρουν οι βινυλιάκηδες τι εννοώ.

ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

 

Οι Circuit Des Yeux είναι το προσωπικό μουσικό όχημα της Haley Fohr, νεαρής Αμερικανίδας μουσικού που εδώ βρίσκεται στον προτελευταίο δίσκο της, του 2013, με τίτλο "Overdue".

Την ανακάλυψα τυχαία περιδιαβαίνοντας κάτι σκονισμένα διαδικτυακά μονοπάτια και έμεινα έκθαμβος. Είναι από τις φορές που ανύποπτος έρχεσαι αντιμέτωπος με τη Μεγάλη Μουσική και τα χάνεις. Είναι πραγματικά εντυπωσιακός ο όγκος των συναισθημάτων που μεταδίδει αυτό το κορίτσι. Τραγουδώντας με φωνή βαρύτονου αργές γοτθικές μπαλάντες που κατά καιρούς διασπά ένας post punk θόρυβος, κυριολεκτικά σε καθηλώνει. Τρυφερότητα και πόνος, μιά θυμωμένη έκσταση.

Podcast Hosting - Embed Audio Files - Circuit Des Yeux - lithonia

ΜΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΑ

 

που λέει, ναί ρε, ακόμη ονειρευόμαστε

Share Music - Podcast Hosting - La Ira de Dios - A 3000 Año...

Beatus Ille

 

Πρός το τέλος της εποχής του Φρανκισμού στην Ισπανία, η ζωή ενός ξεχασμένου ποιητή προσελκύει το ενδιαφέρον ενός φοιτητή που εμπλέκεται σε μία έρευνα με φιλολογικές και αστυνομικές προεκτάσεις. Η όλη ιστορία διαπλέκεται με το ερωτικό πάθος των πρωταγωνιστών. Όμως ποιός είναι ο πρωταγωνιστής εδώ;

Δεν έχει καμία σημασία αν μιά ιστορία είναι αληθινή ή ψεύτικη, αρκεί να ξέρει κανείς να τη διηγείται, λέει ο συγγραφέας. Και εδώ το πρόσωπο του αφηγητή της ιστορίας αλλάζει συνεχώς ακόμη και μέσα στην ίδια παράγραφο με αποτέλεσμα να μας μεταφέρεται μιά ρευστή πραγματικότητα, μια δυνητικότητα. Με τον τρόπο αυτό η αφήγηση αποκτά μιά ποιητική χροιά που αγκαλιάζει τον αναγνώστη.

Όλα γυρίζουν πίσω και μπρός, οι απόηχοι μπλέκονται στα πόδια των ήχων. Παρότι " δεν διαρκεί η μνήμη, διαρκούν μόνο τα πράγματα που πάντοτε ανήκαν στο πεδίο της λήθης" , παρότι μας το επισημαίνει ο συγγραφέας, εντυπωσιάζει η αγωνία της μνήμης να ξαναστήσει στα πόδια της μιάν ακολουθία γεγονότων, για την οποία λαμβάνουμε σταδιακά γνώση, με αυξανόμενη ένταση.

Ένα βιβλίο γιά αναγνώστες που, όπως ένας εκ των πρωταγωνιστών, "η αναμονή είναι ίσως γι' αυτούς ο μοναδικός τρόπος να συλλάβουν την ουσία του χρόνου".

Beatus Ille αυτός που θα βρεί και θα διαβάσει αυτό το εκπληκτικό βιβλίο διότι δυστυχώς είναι εξαντλημένο.

Προτεινόμενη ακρόαση κατά την ανάγνωση: τα "Ascenseur pour l'echafaud" και "Music from siesta" του Miles Davis.

Broken Fingers

Είδα χθές βράδυ live στο Metropolis τους Broken Fingers και τους ευχαριστώ γιά την πολύ όμορφη βραδιά που μου χάρισαν. Οι Broken Fingers είναι ένα ελληνικό jazz συγκρότημα που πατώντας γερά πάνω στην κλασική jazz, δείχνει τη διάθεση να ξεφύγει μπροστά ψάχνοντας νέους δρόμους. Και αυτό είναι συναρπαστικό για τον ακροατή. Ήταν όμως και η όλη ατμόσφαιρα. Έξω βροχή και κρύο και μέσα ζεστασιά και όμορφη τζάζ, κάτι σαν το Round Midnight του Tavernier.

ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΑΚΙΑ (Ώρα για κακίες)

 

REO Speedwagon: "Life as we know it", 1987

Adult Oriented Music το λένε αλλά δεν ξέρω πολλούς ενήλικες που θα το άντεχαν αυτό εώς το τέλος.

2.5/5

 

Queen:"Queen", 1973

Από τα βασίλεια του κίτς στο πλατώ μας. Συγκρότημα με μεγάλες δυνατότητες που ξεπουλήθηκε άμεσα και άγαρμπα στους νόμους της αγοράς. Κρίμα.

2.5/5

 

Cyril Neville: "Brand new blues", 2009

Μέινστριμ blues-rock (with a touch of soul). Ακούγεται ευχάριστα αλλά ούτε μιά στιγμή δεν απογειώνεται.

3/5

 

DJ Shadow: "Endtroducing", 1996

Δίσκος που υμνήθηκε στην εποχή του από τους κριτικούς ως πρωτοποριακός. Αυτή τη μόδα με τους ντι-τζέι ποτέ δεν την κατάλαβα. Ένας συνδυασμός ελεκτρόνικα με χιπ χοπ και δηθενιές τύπου τζάζ, φάσιον κλπ κλπ. Εμένα μου φαίνεται εντελώς ανούσιο. Εκτός κι αν έχεις πολλά πιάτα για πλύσιμο οπότε καλό είναι για συντροφιά.

2/5

 

Faith No More: "Album of the year", 1997

Άλλη μόδα της εποχής πάλι αυτή, οι χάρντ ροκ κιθάρες μαζί με ραπ φωνητικά. Επίσης θεωρήθηκε σημαντικό στην εποχή του. Δυστυχώς δεν κάνει ούτε για ηχητικό χαλί.

2/5

 

New Navy: "Lakeside", 2015

Καινούριο αυτό. Αυτά τα παιδιά πρέπει να άκουγαν πολύ Duran Duran στην εφηβεία τους και την πατήσανε. Ασήμαντη synth pop. Ωραίο το εξώφυλλο όμως.

2/5

 

Freddie Hubbard: "Splash", 1981

Σαλονάτη jazz funk με στοιχεία disco. Καλοπαιγμένη και κατάλληλη για χώλ ξενοδοχείων. 

2.5/5

 

Steve Gunn & Black Twig Pickers: "Seasonal hire", 2015

Progressive bluegrass (τι είπα ο άνθρωπος!!) από έναν καλό μουσικό. Εγώ δεν φταίω σε τίποτα.

2.5/5

 

ADC Band: "Talk that stuff", 1979

Disco.

1.5/5

ΕΝΤΑΣΗ

Το "Τρίτο Ράιχ" το ντεμπούτο του Μπολάνιο στη φόρμα του μεγάλου μυθιστορήματος, συγγραφική στροφή που έγινε για βιοποριστικούς λόγους, διαβάζω οτι γράφτηκε το 1989 αλλά εκδόθηκε μονάχα το 2010, μετά τον θάνατο του συγγραφέα.

Στο βιβλίο επικρατεί μιά συνεχής υποβόσκουσα ένταση, μία περίπου καφκική ατμόσφαιρα. Ο πρωταγωνιστής,  Γερμανός σε διακοπές με την φίλη του σε κάποιο θέρετρο,  παίζει ένα επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικής με αντίπαλο έναν παραμορφωμένο πληβείο άγνωστης καταγωγής. Παράλληλα γνωρίζει ένα άλλο ζευγάρι Γερμανών και μερικούς περίεργους ντόπιους και έλκεται ερωτικά από την μεγαλύτερη του σε ηλικία ξενοδόχο, σχέση που ολοένα εντείνεται χωρίς ποτέ να ολοκληρωθεί.

Παρότι δεν θυμάμαι να γίνεται άμεση αναφορά στη μουσική, το ανάγνωσμα αποπνέει μια ιδιαίτερη μουσικότητα.

Μου φέρνει έντονα στο νού το Μπολερό του Ραβέλ παρότι εδώ δεν υπάρχει ποτέ κορύφωση. Επίσης διαβάζεται καλά με ταυτόχρονη ακρόαση πολλών post rock συγκροτημάτων.

Τα μεγάλα βιβλία σου αφήνουν πάντα ερωτήματα. Ποιά είναι τα σύνορα μεταξύ παιχνιδιού και πραγματικότητας; Πόσο μπορεί ο φόβος να εισχωρήσει στη ζωή μας; Πώς θα αντιμετωπίσουμε το κακό όταν δεν ξέρουμε ποιό ακριβώς είναι το κακό;

ΣΚΟΝΗ ΚΑΙ ΑΝΗΣΥΧΙΑ

Οι Caspian, συγκρότημα απο τη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ, βρίσκονται εδώ στον 4ο δίσκο τους.

Δισκογραφία:

1.The Four Trees (2007)

2.Tertia (2009)

3.Waking Season (2012)

4.Dust and Disquiet (2015)

Ο ήχος τους ανήκει στην σχολή του post-rock και εδώ βρίσκονται σε πλήρη ωριμότητα. Μου αρέσει η ποικιλία που παρουσιάζουν οι συνθέσεις τους και το γεγονός πως δεν έχουν καθόλου γεμίσματα για να βγεί η διάρκεια. Όλα έχουν κάτι να πούνε. Υπάρχει συνεχής εναλλαγή αργών και γρήγορων περασμάτων και όλο το άκουσμα μου αφήνει μιά αίσθηση πλούσιας συναισθηματικότητας. Τίποτα το συνταρακτικό ή το καινοτόμο αλλά τι σημασία έχει, μου αρκεί αυτή η αίσθηση πλήρωσης που μου αφήνει. Ακούγεται καλύτερα νύχτα, με συγκέντρωση.

Caspian: "Dust and Disquiet", 2015,   4/5

ΜΟΥΣΕΙΟ ΗΧΩΝ

 

Το "Blossom Bells" είναι το δεύτερο σόλο άλμπουμ του περκασσιονίστα Erland Dahlen. Ο συγκεκριμένος μουσικός, σύμφωνα με το δελτίο τύπου της δισκογραφικής του εταιρίας, έχει συμμετάσχει σε τουλάχιστον 160 ηχογραφήσεις από τα μέσα των 90's και μετά ενώ τα τελευταία χρόνια ήταν ενεργό μέλος της μπάντας του Nils Petter Molvaer.

Στο άλμπουμ αυτό παίζει μιά πλειάδα κρουστών και όχι μόνο, οργάνων, εντελώς μόνος του. Αντίθετα στην παραγωγή του δίσκου είχε την βοήθεια τριών συνεργατών. Λίγο περίεργο αυτό. Ακόμα πιό περίεργο το γεγονός ότι χρησιμοποιεί όργανα τωρινά, αντίκες που αγοράζει από το eBay καθώς και άλλα ειδικά κατασκευασμένα για αυτόν.

Τη μουσική τώρα δεν θα την έλεγες jazz. Ίσως σύγχρονη; Ίσως avantgarde; Αυτό που έχει σημασία είναι ότι αυτές οι παράξενες "συνθέσεις" αποπνέουν μιά κάποια μουσικότητα, μιά αίσθηση περιπέτειας που μου αρέσει. Αλλά βέβαια εώς εκεί, δεν είναι ο δίσκος που θα έπαιρνα μαζί μου στο έρημο νησί.

Erland Dahlen: "Blossom Bells", 2015,   3.5/5

έτσι για να πάνε κάτω τα φαρμάκια...

ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΣΚΑΡΑ

Στις αρχές των 90's εμφανίστηκαν στην Σουηδία μιά σειρά από εκπληκτικά συγκροτήματα που είχαν τις ρίζες τους σε μπάντες όπως οι King Crimson. Τα γνωστότερα ίσως ήταν οι Anekdoten, Landberk και Anglagard.

Οι Anekdoten χαρακτηρίζονται από τη χρήση του mellotron, τις RobertFripp-ικές κιθάρες τους και τις σύνθετες, με πολλές εναλλαγές ρυθμών και μελωδιών συνθέσεις τους, που όμως δεν καταλήγουν καθόλου κουραστικές.

Η δισκογραφία τους:

1.Vemod, 1993

2.Nucleus, 1995

3.From Within, 1999

4.Gravity, 2003

5.A Time Of Day, 2007

6.Until All The Ghosts Are Gone, 2015

ενώ υπάρχει και η διπλή συλλογή Chapters του 2009.

Στον φετινό τους δίσκο οι Anekdoten λοιπόν φυσάνε. Μουσικά (όχι ασφαλώς στιχουργικά) μου θυμίζουν πολύ τον Steven Wilson και γενικότερα τον ήχο της Kscope. Μόνο που είναι πολύ καλύτεροι από τον φετινό Steven Wilson. Ηχητικά πλουσιώτατες συνθέσεις που δεν ξεχνούν ποτέ τη μελωδία, ορχηστρικά crescendi που δένουν όμορφα με τα πιό ήσυχα και αργά σημεία, πολύ καλά μπάσα και κρουστά που στηρίζουν την δομή των κομματιών.

Τραγούδια που είναι ταξίδια, σε παίρνουν μαζί τους και χάνεσαι. 

Νομίζω οτι η καρδιά του prog χτυπάει πολύ βόρεια φέτος.

Η επίσημη σελίδα του γκρουπ: http://www.anekdoten.se

Anekdoten: "Until All The Ghosts Are Gone", 2015,   4.5/5

 

 

ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ

 

Κιθάρες, κιθάρες, κιθάρες. Ατέλειωτα σόλο, απαράμιλλη δεξιοτεχνία. Κουαρτέτο από το Τέξας, στον πρώτο του δίσκο, που οι κριτικοί κατατάσσουν στον χώρο του prog - metal. 2 lead κιθαρίστες, ο Tim Henson και ο Scott LePage σε μιά σειρά από κιθαριστικές πιρουέτες. Και ενώ ο ήχος μοιάζει να θέλει να πάει προς τους μεγάλους Djam Karet, τελικά πάει πρός τον Joe Satriani και παρόμοιους ακροβάτες. Και τα τραγούδια; Δυστυχώς ξεχνιούνται αμέσως μετά την ακρόαση.

Polyphia: "Muse", 2015,   3/5

 

ΝΑΥΛΟΝ ΝΤΕΦΙΑ ΚΑΙ ΨΟΦΙΑ ΚΕΦΙΑ

Ακούω τον φετινό δίσκο των Muse με τίτλο "Drones". Δηλαδή χάνω τον χρόνο μου. Το συγκρότημα ξεκίνησε το 1999 με το "Showbiz" που δεν ήταν άσχημο δισκάκι και τώρα έχουν φτάσει στην έβδομη προσπάθεια τους. Στην αρχή της καριέρας τους έπαιζαν σαν εύκολοι Radiohead ενώ όσο περνούν τα χρόνια εξελίσσονται σε ψαγμένους Van Halen. Επίσης θυμίζουν τούς ύστερους U2, δηλαδή κοινωνικοπολιτικά θέματα δοσμένα λίγο απλοικά, μέσα από έναν arena-rock ήχο. Και ενώ οι μελωδίες τους παραμένουν όμορφες και τα φωνητικά υψηλού επιπέδου, όλα αυτά πνίγονται μέσα σε έναν κακόγουστο ηχητικό ορυμαγδό. Τα πάντα εδώ είναι μασίφ. Και αρκετά κίτς. 

Muse: "Drones", 2015,   2/5

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ

Ο Αργεντινός Antonio Berni (1905-1981) υπήρξε ζωγράφος σχετιζόμενος με το κίνημα του nuevo realismo, λατινικού παρακλαδιού του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Ο πίνακας του "La siesta y su sueno" είναι του 1932.

Η φωτογραφία του DS με τίτλο "Το σπίτι στη στροφή του δρόμου, η θάλασσα και το Αττικό φώς, Αίγινα" είναι σύγχρονη, δεκαετίες μετά το ζωγραφικό έργο.

Και όμως τα δύο έργα μοιάζει να ενώνονται μεταξύ τους με μιά ευθεία γραμμή. Υπάρχει μιά υπαρξιακή αγωνία που τα διατρέχει. Δυό σπίτια με σφαλιστά παράθυρα, δεν ξέρεις εάν είναι ακατοίκητα ή όχι. Απέξω κανείς, ερημιά, μόνη στο βάθος η θάλασσα, τέλος και αρχή, πανταχού και πουθενά. Και μία στροφή ή ένας τερματισμός. Στο ζωγραφικό έργο υπάρχουν και επιπλέον σύμβολα που ίσως δεν χρειάζονται στη φωτογραφία.

Η σιωπή που επικρατεί, η "αδειοσύνη", μοιάζει με κραυγή. Τα ερωτήματα διατρέχουν τα χρόνια. Η αγωνία συνεχίζεται, είναι αιώνια.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΙΣ ΜΕΛΩΔΙΕΣ

Κυριακή, απόγευμα εκλογών, ο καιρός φθινοπωρινός, και δεν αντέχω ν' ακούω άλλο τους ολιγάρχες. Ξανακούω λοιπόν τους Dukes Of Kent της καλής μας μικρής και ανεξάρτητης Sugarbush Records. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε μεταξύ του 2010 και του 2012 και πιθανώς κυκλοφόρησε τότε (δεν αναγράφεται ημερομηνία). Στο συγκρότημα τραγουδάει και παίζει δεύτερη κιθάρα και μπάσο και ο ιδιοκτήτης της μικρής εταιρίας, ο Markus Holler. Οικογενειακή υπόθεση λοιπόν.

Πρόκειται για εννιά τραγούδια "μπαλλανταδόρικα" που συνδυάζουν την brit pop με την west coast. Ακούω εδώ μνήμες από Crosby, Stills & Nash, Jackson Browne και Byrds μαζί με την τυπική, μουντή εγγλέζικη μελαγχολία που είχαμε συνηθίσει να βρίσκουμε σε εκλεκτικές μπάντες των 80's και 90's.

Αυτό όμως που με ανεβάζει είναι οι μελωδίες. Βυθισμένοι στις έγνοιες της καθημερινότητας, έχουμε ξεχάσει πόσο "ανεβαστικά" μπορεί να είναι μερικά απλά, όμορφα τραγούδια, που δεν διεκδικούν δάφνες πρωτοπορίας αλλά μονάχα λίγα λεπτά από το χρόνο μας.

Αγαπημένα μου κομμάτια εδώ, τα "Blue turns to red" και "Every day brings something new".

Dukes Of Kent: "Welcome To The Oast House", 2012,   4/5

ΝΟΤΕΣ ΣΑΝ ΣΤΑΓΟΝΕΣ

 

Άκουγα σήμερα το πρωί το τρίο του Brad Shepik (Brad Shepik κιθάρα, Scott Colley μπάσο, Tom Rainey ντράμς) από το 2003 με τίτλο "Drip".

Πρόκειται για τον τέταρτο δίσκο του σαν leader και αυτό που ξεχωρίζει με το πρώτο άκουσμα είναι η εξαιρετική του τεχνική και η ποικιλία των συνθέσεων. Ο ήχος του είναι καθαρός, κρυστάλλινος και σε αρκετά σημεία φέρνει στο νού του ακροατή τους μεγάλους "δασκάλους" της jazz κιθάρας, όπως τον Wes Montgomery, τον Grant Green, τον Pat Martino και τον Pat Metheny.

Περισσότερο μου άρεσε το ομώνυμο κομμάτι, ένα αργό ατμοσφαιρικό μπλούζ που σε καθηλώνει.

Το μόνο αρνητικό που θα μπορούσα να πώ είναι πώς μέσα απο την άψογη παραγωγή, τό άρτιο παίξιμο και τις όμορφες συνθέσεις, προκύπτει ένα σύνολο αρκετά mainstream, του λείπει δηλαδή όχι η ψυχή αλλά η αίσθηση της περιπέτειας που μου ταιριάζει στη σημερινή jazz.

Brad Shepik Trio: "Drip", 2003,  4/5

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΗ ΖΩΗ

Ο Jim Flora (1914-1998) υπήρξε ένας έξοχος Αμερικανός ζωγράφος - εικονογράφος - σκιτσογράφος. Είναι υπεύθυνος γιά τα εξώφυλλα πολλών δίσκων jazz τις δεκαετίες του 40 και του 50 ενώ έχει εικονογραφήσει και πολλά παιδικά βιβλία και εξώφυλλα περιοδικών.

Τα σχέδια του διακρίνονται γιά την παιδικότητα και την ζωντάνια τους και προσωπικά εμένα μου μεταφέρουν μιά αίσθηση "χαράς της ζωής".

Επαφή:  http://www.jimflora.com