ORPHIC MACHINE
Η μουσική του Ben Goldberg είναι παράξενη, είναι δύσκολη. Χρειάζεται προσπάθεια από τη μεριά του ακροατή. Αλλά ποιός δεν πρέπει να προσπαθήσει για να ανέβει ένα βουνό;
Εδώ μιλάμε για jazz αλλά πάλι όχι ακριβώς. Θα το έλεγες και avantgarde. Ή σύγχρονη μουσική. Μόνο που θα ακούσεις ακόμα blues, μουσική cabaret, klezmer, rock, pop. Χωρίς καμμία διάθεση potpourri. Όλα αυτά συνυφασμένα μαζί σ' έναν ήχο ομοiογενή και ταυτόχρονα ευρηματικό, ενιαίο. Επιπλέον υπάρχουν τα φωνητικά της Carla Kihlstedt που "διαβάζει" γραπτά του ποιητή και κριτικού Allen Grossman. Δεν πρόκειται όμως για στίχους αλλά για λέξεις και φράσεις από ένα βιβλίο σχετικά με το γράψιμο και το διάβασμα της ποίησης. Έτσι και η μουσική εδώ, λέξεις και φράσεις από τ' όνειρο είναι.
Εντάξει, αυτός ο δίσκος δεν θα σε διασκεδάσει. Θα σε ψυχαγωγήσει όμως. Αυτός ο δίσκος δεν ακούγεται με παρέα. Θέλει σκοτάδι και μοναξιά αυτός ο δίσκος. Αλλά αξίζει να το προσπαθήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου