SORRY Mr. WILSON
Ακούω για πολλοστή φορά τον φετινό 4ο σόλο δίσκο του αγαπημένου μου Steven Wilson. Και έχω πρόβλημα.
Ο δίσκος είναι concept και παίρνει ως αφορμή την τραγική ιστορία του θανάτου της 38χρονης Joyce Carol Vincent, της οποίας το σώμα βρέθηκε στο διαμέρισμα της στο Λονδίνο 3 χρόνια μετά και ενώ κανείς δεν φαίνεται να την είχε αναζητήσει όλο αυτό το διάστημα. Ο Wilson εμπνεόμενος απο το γεγονός μιλάει εδώ για την κοινωνική αποξένωση, την μοναξιά, την αστική απομόνωση.
Δεν είναι συχνό η ποπ μουσική να θέτει τέτοιους αφηγηματικούς στόχους και η προσπάθεια του Wilson είναι σίγουρα αξιέπαινη.
Το θέμα μου είναι αλλού, στην μουσική επένδυση αυτού του στόχου. Μουσικά ο Wilson χρησιμοποιεί ενα μίγμα ποπ, κλασικού ρόκ και prog, hard rock και ηλεκτρονικής μουσικής, όπου ως συνήθως ξεχωρίζουν οι κιθάρες.
Όμως οι μελωδίες του ακούγονται αρκετά απλοικές, οι εναλλαγές απο αργά σε γρήγορα tempi είναι κοινότυπες, τα κρουστά ξενίζουν με τον συνθετικό και επίπεδο ήχο τους. Επιπλέον συναντάς συχνά κάποια συνθετικά ξεσπάσματα που αποδίδονται απο τις κιθάρες με τρόπο εντελώς προβλέψιμο.
Να μην παρεξηγηθώ, σε σχέση με τη σαβούρα που κυκλοφορεί, ο δίσκος είναι πολύ καλός, απλά περίμενα πολύ περισσότερα απο τον Wilson μετά το "The Raven That Refused To Sing".
Καλύτερο τραγούδι του δίσκου κατά την γνώμη μου, είναι το "Routine".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου