LE MAL DU PAYS

Στο βιβλίο του εξαιρετικού Χαρούκι Μουρακάμι "Ο άχρωμος Τσουκούρου Ταζάκι και τα χρόνια του προσκυνήματος του" (στα ελληνικά απο τις εκδόσεις Ψυχογιός) γίνεται συχνή αναφορά σε ενα κομμάτι του Franz Liszt, το "Le mal du pays".

Le mal du pays σημαίνει νοσταλγία ή όπως λέει και στο βιβλίο "αναίτια θλίψη που πηγάζει απο τη θέα της εξοχής".

Η ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου μου άφησε μια αίσθηση ανολοκλήρωτου, σα να μου έμειναν κάποια κενά που ο συγγραφέας δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να γεμίσει. Αντίθετα με ικανοποίησε η αναφορά στον Liszt, είναι κάτι που δύσκολα συναντά κανείς στον γραπτό λόγο, το να φωτίζει δηλαδή αυτός κάποιο μουσικό "κείμενο".

Συνήθως παρατηρούμε το αντίθετο, τη μουσική να αναδεικνύει τον λόγο, κυρίως τον ποιητικό, βλέπε για παράδειγμα συνθέτες όπως ο Θεοδωράκης και ο Χατζιδάκις.

Το Le mal du pays είναι το 8ο κομμάτι απο τον πρώτο ή ελβετικό τόμο της συλλογής "Annees de pelerinage" για σόλο πιάνο και ο Μουρακάμι μοιάζει να προτιμά την εκτέλεση του Lazar Berman, παρότι το έργο έχει ηχογραφηθεί και απο ιερά τέρατα όπως ο Arrau και ο Brendel.

Ποιό είναι το συμπέρασμα; Νομίζω οτι θα έπρεπε να ευχαριστήσουμε τον κ.Μουρακάμι για την υπενθύμιση ή την επισήμανση.