ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
Είμαστε παιδιά της Αττικής Γής.
Με θυμάμαι ακόμα έφηβο να κυττάζω κάτι αμπελώνες έξω απο τη Ραφήνα ή τα Σπάτα και να συνειδητοποιώ το δέσιμο μου με αυτή τη γερασμένη γή. Η διαδρομή μεγάλη. Χθές στην Παλιά Φώκαια, στο λιμανάκι, να κυττάμε τα φώτα απέναντι. Κάποτε στο πεζούλι της Ραφήνας ακόμη παιδιά και τα πλοία να ξεκινούν για ταξίδια κάτω από τα πόδια μας. Μετά τις αργόσυρτες ευθείες του Μαραθώνα, πρός τον Σχοινιά. Το Ρούφο και τη Τζατζογερού. Να ξέρεις όλα τα κατατόπια. Και τα δρομάκια που οδήγησαν τελικά στην ενηλικίωση.
Το soundtrack σε αυτές τις διαδρομές ήταν πάντα το ίδιο. Ταξιδιάρικο. Ακόμη και πριν ηχογραφηθούν αυτά τα τραγούδια έπαιζε κάπου στα βάθη του μυαλού μας.
Green On Red. Long Ryders. Rain Parade. Πάντα το ίδιο.
1 σχόλιο:
Το ξεκίνημα ήταν πιό πριν, τότε που οι κατσικόδρομοι ήταν τα "μυστικά μονοπάτια", μένουν οι θύμισες της μυρωδιάς του βρεγμένου χώματος και του πεύκου, τ'ανέμελα παιδικά και στην αχλύ του ονείρου εφηβικά χρόνια, η βέσπα, η άσφαλτος, ο δρόμος με τις πικροδάφνες, οι μπύρες στο παγκάκι πάνω απ'το λιμάνι, και μετά ο άλλος δρόμος ο μακρύς της ξενιτιάς: τελικά ναι, όλα είναι δρόμος.
Δημοσίευση σχολίου